To święto obchodzone dorocznie 10 września od 2003 roku, z inicjatywy Międzynarodowego Towarzystwa Zapobiegania Samobójstwom (IASP), które jest w oficjalnym związku ze Światową Organizacją Zdrowia (WHO). Co roku IASP, we współpracy z WHO, wykorzystuje ten dzień, by zwrócić uwagę na samobójstwa jako na najczęstszą przyczynę przedwczesnych zgonów, którym można zapobiec.

Światowy Dzień Zapobiegania Samobójstwom – jest dniem o wielkiej mocy, przepełniony różnymi emocjami. Jego celem jest zwiększenie świadomości społecznej, w zakresie tematyki zachowań suicydalnych (zachowań samobójczych, w skład których obok samobójstwa dokonanego wchodzą także: myśli samobójcze, samouszkodzenia, groźby, próby samobójcze ).

Wśród tzn. sygnałów ostrzegawczych, które wysyłane są przez dzieci i młodzież są to m.in.:

• izolacja społeczna – wycofywanie się z kontaktów z rodziną i przyjaciółmi, odwracanie się od nich,
• zainteresowanie lub nawet zaabsorbowanie śmiercią – dziecko/młodzieniec przegląda strony internetowe dotyczące śmierci, dużo mówi i interesuje się śmiercią, rysuje śmierć, pisze opowiadania o śmierci, samobójstwie itp.,
• poważne zmiany nastroju – zwykle znaczne obniżenie nastroju lub znaczne wahania nastroju (smutek albo przeciwnie, nadmiernie rozdrażnione, zauważone przez rodziców; dzieci/młodzież mogą irytować się i złościć się bez powodu, mogą miewać poważne trudności w kontrolowaniu swoich emocji i ujawniać zachowania impulsywne z tendencją do agresji i zachowań przemocowych włącznie),
• trudności w szkole – obniżenie jakości pracy, efektów w nauce, problemy z koncentracją uwagi itp.,
• brak dbałości o wygląd zewnętrzny oraz codzienną higienę,
• używanie alkoholu i/lub narkotyków,
• znacząca zmiana rytmu dobowego – zaburzenia snu i jedzenia,
• utrata zainteresowań, porzucenie dotychczasowego hobby, niechęć do rozrywek,
• częste skargi dotyczące złego samopoczucia fizycznego bez wyraźnej przyczyny somatycznej, np.
• ciągłe zmęczenie, bóle głowy, brzucha, ciągła nuda,
• rozmawianie o samobójstwie lub jego planowanie,
• ucieczki z domu, częste wagary, zachowania buntownicze,
• odrzucanie wszelkich nagród, pochwał, komplementów, które rodzice kierują w stronę dziecka/młodzieńca,
• odrzucanie wszelkiej pomocy, zarówno ze strony rodziców, jak i innych bliskich mu osób; twierdzenie przez dzieci i młodzież, że nikt nie może im pomóc, że nic nie można dla niego zrobić
• komunikaty werbalne, które wysyła dziecko/młodzieniec, wypowiadane mimochodem, w stylu: „jestem beznadziejny/beznadziejna”, „nic nie potrafię, dobrze zrobić”, „szkoda że się urodziłem/urodziłam”, „wszystko jest bez sensu”, itp.
• pozbywanie się swoich ulubionych rzeczy, twierdzenie np. że komuś dana rzecz jest bardziej potrzebna,
• pojawianie się śladów po samouszkodzeniach, próby ukrywania śladów przy pomocy ubioru,

Jak pisał Ray Freedman: „najlepszy czas na rozwiązanie problemu, to czas przed jego pojawieniem się”, więc ważne jest podejmowanie wczesnych działań mających prowadzić przede wszystkim do zapobiegania sytuacjom, które mogą okazać się tragiczne w skutkach.

Jak co roku tego dnia, klasy I naszej szkoły uczestniczą w spotkaniu na temat „Depresji” prowadzonym przez specjalistę z SANEPIDU.

W sytuacjach emocjonalnie trudnych, możliwe jest korzystanie przez dzieci i młodzież z bezpłatnego Telefonu Zaufania 116 111, czynnego 24/7.